Ang sakit pa rin. Ano ba naman ito. Alam mo yung pinagsisisihan mo pa rin hanggang ngayon lahat-lahat. Pinagsisisihan ko pa rin na nakilala ko siya.
Pang ilan ko na ba ito? AYOKO NA. Seryoso. Pero minsan ang bipolar ko lang na kahit sobra yung galit ko, binabawi ko lahat kasi hindi ko alam. Ang hirap. Habang tumatagal, mas lalo akong nagsisisi. Habang tumatagal, mas lalo kong ayaw siyang mawala. Lahat na ng tao inayawan siya, ako na lang hindi. Bakit kaya andito pa rin ako? Bakit kaya hindi pa rin mawala, ito mawala, lahat ng ito. LAHAT NG SIYA. Apektado talaga ako.
Ang hirap kasi. Lalo na yung natitiis kang hindi kausapin, yung tumatagal ng araw, hanggang sa maging linggo. Kakausapin ka lang kapag walang choice. Ang masakit pa ay, sumasaya na siya sa iba. Nakukuntento na siya sa kanya.
Naiisip ko din minsan ay kung masaya ba siya nung mga araw na ako pa yung nakakasama niya. Yung mga araw na ako pa yung sinasabi ko ngayong "sa kanya." Nakuntento din kaya siya na ako lang yung andun? Mas pinahalagahan din kaya niya ako kesa sa iba? Naramdaman din kaya niya yung naramdaman ko? Minahal niya kaya ako? Eto yun eh. Binigay mo lahat ng oras mo. Hinihingi mo lang naman ay pagiging kuntento niya na andiyan ka. Yun lang. Hindi ko naman hiningi na magbago siya. Dahil kahit maging ano pa man siya, ano pa man ang gawin niya, masama man o mabuti, kaya ko siyang matanggap ng buo. Yung akin lang, ginawa ko yun lahat. Naging asawa, girlfriend, nanay, tatay, kapatid, at bestfriend ako sa kanya, pero di niya yun nakita. Hindi ko na alam kung saan ako lulugar sa buhay niya ngayon dahil hindi na niya ako pinipilit na lumugar dito.
Sana naman maipagmalaki mo ako, maipagmayabang. Sana naman maramdaman ko na takot kang mawala ako. Ang hirap eh. Parang wala akong halaga sayo. Araw-araw nasasaktan ako, madalas. Ang hapdi. Naiinis ako kasi wala ka man lang ginagawa para gamutin ako. Naramdaman ko na naman ang pagiging kulang ng dahil sayo. Mahirap na naman bumalik sa dati, yung buo at kumpleto ka pa. Mahirap kasi hindi ko alam kung paano ko gagawin yun ng mag-isa ko. Tinitiis ko na lang. Dahil lilipas din ito, mawawala din. At kapag yun nangyari, hindi na ito mauulit.
Thursday, November 08, 2012
Sunday, November 04, 2012
End of nothing to do day
Mamimiss ko ito.
Mamimiss ko matulog ng 5 am, at gigising ng 2 pm. Mamimiss ko maginternet lang buong magdamag, manuod ng limang movies sa isang araw, makipagchat kung kani-kanino, magtweet ng randomness, maghugas ng napaka daming pinggan, magsaing ng kanin, maglaba, magsampay ng may araw, gumamit ng washing machine dryer, hindi maligo ng tatlong a raw haha, magpakain ng pagkain para sa aso, kumain ng pancit canton, magkape, makipagdaldalan sa phone ng ilang oras, mag-overnight, makinig kay oaoa dab at papa dudut, magbasa ng tweets at formspring ni sir ramon bautista :), umiyak at magdrama dahil sa mga walang kakwentahang mga bagay, bumisita sa dorm at babalik din dito sa bahay, magdownload ng more than 80 songs ng 3 hours, magsinungaling na gunagala kahit na hindi naman talaga ako pwede lumabas ng bahay, tumutok magdamag sa electric fan, kumain ng liempo, magsuot ng pambahay na parang taong kalye ;) In short, mamimiss ko ang bakasyon, ang sembreak.
Kahit na napaka unproductive ng three weeks na ito, wala akong pinagsisisihan.Marami din naman akong narealize at naisip. Siguro naman, sapat na yun para magbago ako this second sem. Masyado na akong naging madrama, ayoko na. Kung naiinggit man ako sa iba, gagawin ko na lang ay gagawa ako ng paraan para sila naman ang mainggit sa akin. Ngingiti na lang ako, hinddi na ako magyayabang dahil wala naman akong maipagmamalaki dahil din sa kagagawan ko. I'll stay focus. Iiwas na ako sa mga distractions. Social life now is inactive because I'll focus on my academics. Kailangan na maging nasa top. I'll show them I'm better. Mamaliin ko yung mga first impression nila. Nakakinis sila, nakakaoffend kasi ng sobra. Parang hindi n makatao. Ayun, kaya ayos ayos din.
Sana kaya ko ito. Mali, KAYA KO ITO. Good luck & God bless to all of us. Wishing us all a happy second semester. :)
Mamimiss ko matulog ng 5 am, at gigising ng 2 pm. Mamimiss ko maginternet lang buong magdamag, manuod ng limang movies sa isang araw, makipagchat kung kani-kanino, magtweet ng randomness, maghugas ng napaka daming pinggan, magsaing ng kanin, maglaba, magsampay ng may araw, gumamit ng washing machine dryer, hindi maligo ng tatlong a raw haha, magpakain ng pagkain para sa aso, kumain ng pancit canton, magkape, makipagdaldalan sa phone ng ilang oras, mag-overnight, makinig kay oaoa dab at papa dudut, magbasa ng tweets at formspring ni sir ramon bautista :), umiyak at magdrama dahil sa mga walang kakwentahang mga bagay, bumisita sa dorm at babalik din dito sa bahay, magdownload ng more than 80 songs ng 3 hours, magsinungaling na gunagala kahit na hindi naman talaga ako pwede lumabas ng bahay, tumutok magdamag sa electric fan, kumain ng liempo, magsuot ng pambahay na parang taong kalye ;) In short, mamimiss ko ang bakasyon, ang sembreak.
Kahit na napaka unproductive ng three weeks na ito, wala akong pinagsisisihan.Marami din naman akong narealize at naisip. Siguro naman, sapat na yun para magbago ako this second sem. Masyado na akong naging madrama, ayoko na. Kung naiinggit man ako sa iba, gagawin ko na lang ay gagawa ako ng paraan para sila naman ang mainggit sa akin. Ngingiti na lang ako, hinddi na ako magyayabang dahil wala naman akong maipagmamalaki dahil din sa kagagawan ko. I'll stay focus. Iiwas na ako sa mga distractions. Social life now is inactive because I'll focus on my academics. Kailangan na maging nasa top. I'll show them I'm better. Mamaliin ko yung mga first impression nila. Nakakinis sila, nakakaoffend kasi ng sobra. Parang hindi n makatao. Ayun, kaya ayos ayos din.
Sana kaya ko ito. Mali, KAYA KO ITO. Good luck & God bless to all of us. Wishing us all a happy second semester. :)
Friday, November 02, 2012
Deactivate socializing
Ang sakit na talaga. Hindi ko na alam gagawin ko. Ang hirap. Ang sakit. Paulit-ulit na lang. Bakit ganito? Sobrang hindi ko na kaya. Feeling ko I don't exist. Nakakainis. Ang hirap. Ayoko na talaga. Akala ko nung una kakayanin ko pa eh. Hindi pala. Mahirap. Sobra.
Kanina, may text akong natanggap. Siguro as always, may sumama. Lagi naman, may sasama. Inisip ko na lang na wala pero parang meron tapos maabutan ko na may "thanks" sa facebook wall niya. Yung feeling na dalawa pa yun. Nainis din ako sa twitter. Puta naman. Haggang ngayon ba naman angel na lang palagi? Nakakainis. Lagi na laaang. Nasasaktan ako. Nahihirapan na ako. Akala ko kanina, kakayanin ko. Bigla na lang naiba lahat ng desisyon ko. Akala ko kaya ko pa lumaban, akala ko kaya kong maging matatag. Ayun pala hanggang akala na lang yun. Sobra na. Ang tagal nang binabagabag yung isipan ko, hindi ko naman talaga alam gagawin ko. I just appear strong so that I won't fall that easily, I was wrong. I'm too weak. I'm never ready for this, I never was.
Siguro ang solusyon lang talaga dito ay lumayo. Kahit na pakawalan ko yung mga bumubuhay sa akin gagawin ko para lang mabawasan na lahat ng sakit, lahat ng hirap. Hindi ko alam kung paano ko ito mai-eexplain or paano ito maibabahagi sa iba. Nakakahiya pero hindi ko na talaga kaya. Sumusuko na ako. Talo na ako. I quit. Ayoko na, ayoko nang maulit pa ito. I'm gonna say goodbye na sa november 4. Hindi ko na kaya.
Ang gusto ko lang naman talaga ay yung pinapangarap lahat ng mga babae. Yun ay seryosohin sila ng isang gago, na iibahin nila ang isang gagong lalaki. Hindi pala ganun kadali yun. Akala ko kaya ko, hindi pala, puro na lag kasi ako puro ganito ganyan. Hindi ko na naisip kung masasaktan ba ako o hindi. Ngayon alam ko na, ayoko ng umibig pa ulit ng isang gago. Hindi na ito mauulit. Ayoko na balikan lahat-lahat, ngayon lang kasi ako natuto. I'm gonna risk everything, even if it would hurt. I know this would pass, just let time heal. I trust God, I trust him so much. I trust God my life.
Kaya ko 'to. Sa una lang ito. Ganito pala yung feeling na lahat lahat na nararamdaman mo. Na kahit na sobrang saya mo, ang bigat sa feeling. Kasi may gumugulo sa iyo. Yung bang hindi ka makagalaw, hindi ka maka move forward. Ito yung sinasabi nilang hindi kaya intindihin ng isang batang katulad ko. Ito pala yun.
Ayoko na. Please, tama na.
Kanina, may text akong natanggap. Siguro as always, may sumama. Lagi naman, may sasama. Inisip ko na lang na wala pero parang meron tapos maabutan ko na may "thanks" sa facebook wall niya. Yung feeling na dalawa pa yun. Nainis din ako sa twitter. Puta naman. Haggang ngayon ba naman angel na lang palagi? Nakakainis. Lagi na laaang. Nasasaktan ako. Nahihirapan na ako. Akala ko kanina, kakayanin ko. Bigla na lang naiba lahat ng desisyon ko. Akala ko kaya ko pa lumaban, akala ko kaya kong maging matatag. Ayun pala hanggang akala na lang yun. Sobra na. Ang tagal nang binabagabag yung isipan ko, hindi ko naman talaga alam gagawin ko. I just appear strong so that I won't fall that easily, I was wrong. I'm too weak. I'm never ready for this, I never was.
Siguro ang solusyon lang talaga dito ay lumayo. Kahit na pakawalan ko yung mga bumubuhay sa akin gagawin ko para lang mabawasan na lahat ng sakit, lahat ng hirap. Hindi ko alam kung paano ko ito mai-eexplain or paano ito maibabahagi sa iba. Nakakahiya pero hindi ko na talaga kaya. Sumusuko na ako. Talo na ako. I quit. Ayoko na, ayoko nang maulit pa ito. I'm gonna say goodbye na sa november 4. Hindi ko na kaya.
Ang gusto ko lang naman talaga ay yung pinapangarap lahat ng mga babae. Yun ay seryosohin sila ng isang gago, na iibahin nila ang isang gagong lalaki. Hindi pala ganun kadali yun. Akala ko kaya ko, hindi pala, puro na lag kasi ako puro ganito ganyan. Hindi ko na naisip kung masasaktan ba ako o hindi. Ngayon alam ko na, ayoko ng umibig pa ulit ng isang gago. Hindi na ito mauulit. Ayoko na balikan lahat-lahat, ngayon lang kasi ako natuto. I'm gonna risk everything, even if it would hurt. I know this would pass, just let time heal. I trust God, I trust him so much. I trust God my life.
Kaya ko 'to. Sa una lang ito. Ganito pala yung feeling na lahat lahat na nararamdaman mo. Na kahit na sobrang saya mo, ang bigat sa feeling. Kasi may gumugulo sa iyo. Yung bang hindi ka makagalaw, hindi ka maka move forward. Ito yung sinasabi nilang hindi kaya intindihin ng isang batang katulad ko. Ito pala yun.
Ayoko na. Please, tama na.
Thursday, November 01, 2012
Drift away
Yung pinaka pinapahalagahan kong website, wala na.
Yung twitter ko. 24/7 online diary ko yun. Lahat ng thoughts ko dun ko lang nailalabas. Tapos ano? Wala na. Yung feeling na nagback scroll ka para lang burahin yung mga tweets mo na tungkol sa kanya. Grabeeeh. He doesn't really need to see those tweets. Naiinis ako kasi hindi na ako makapagtweet ng malaya. Gusto ko siyang i-block kaso hindi naman pwede. Naiinis talaga ako. Pero napapaisip ako kung bakit siya gumawa ng twitter account.
Siguro dahil sa akin. Ang feeler ko. Haha. Pero pagbigyan niyo na ako this moment. Pero yun ang unang kong naisip eh. Kasi alam naman niyang ayaw ko magpabasa ng tweets kasi alam niyang andun lahat ng thoughts ko. Ayun yung dati niya pa kinukulit sa akin ay yung tuwing nagtwetweet ako via text. Kasi alam niyang kapag may something, sa twitter ako naglalabas. Eh kagabi online siya sa Facebook, ang tagal niyang nagonline. Siguro inantay niya ako, pero para sa akin ayoko na. Ayoko na magparamdam. Kaya siguro siya gumawa ng twitter, kasi alam niyang kahit saan man ako magpunta, nagtwetweet ako. Yun ang mahirap eh. Tapos ngayon, dahan dahan ako lagi sa mga tweets ko. Kung dati nakaka-100 tweets ako per day, ngayon hindi na lalagpas ng 10 tweets. Grabehan lang. Hindi ako maka-speak out. Ayoko kasi makita niyang active ako masyado kasi alam kong kakausapin niya lang ako. Eh it wasn't part of the plan. The plan was hindi na magpaparamdam, tapos ngayon ganito? Ano ba talaga? Not to mention the fact na baka ako yung una niyang finallow, kaso private yung twitter ko kaya di nafollow agad kaya number 3 lang ako. Atsaka, paano kaya niya ako nahanap sa twitter? Eh superman ang name ko dun. Paano yun? Wala namang wifi sa dorm eh sa laptop niya naka-save yung twitter account ko at yung laptop niyang yun nasa tita na niya kasi ipapaayos.
Bakit ganun? Bakit naalala pa niya? Baka naman dati nung public pa yung twitter ko, he was always stalking me. Watcthing my every tweet from time to time to know what's on my mind. Tapos ngayon private na, eh hindi niya ako gaano na kakausap kaya siguro siya gumawa ng account to know everything about me. Goodness. Paano kaya kapag pati itong blog ko alam niya. LOL. Pakamatay na ako, or kaya kakalimutan ko na talaga siya forever. Ang nakakainis pa ay yung twitter background niya. Kailangan ba talagang si chanel yung andun? Hindi porket artista gagawing display picture. Naiinis lang ako. Sana ako na lag yung ginawa niyang background, kikiligin pa ako. Baka dahil dun, ako pa ang maghabol sa kanya. Kaso hindi eh. Waley. Pero grabeh yung twitter background nga niya yung una kong napansin pati din si jobe. Pwede namang plain lang, bakit kailangan pang maging picture, with another girl pa. Grabehan lag. Baka nga siguro if ever he'll get many followers, hindi na niya ako kakausapin kasi nakakahiya. Kasi ako low profile lang, hindi maganda, hindi nama ako worthy para sa kanila. Yun talaga yung nakakainis. Grabehan. Alam ko namang never siyang magpopost ng kahit isang picture ko sa kahit anong account niya, kahit na dun sa BBM niya. Kahit na medyo pakipot ako na kunwari ayaw ko na gawin niyang display picture yung mukha ko, gusto ko pa rin kahit na yung picture ko pa na pinakapanget na naka nganga pa okay lang, basta siya. Kaya kahit ano namang gawin ko hindi naman mangyayari yun.
Isa pa yung album niya na baha sa facebook. Grabeh nasaktan ako dun. Ako lahat kumuha ng picture na yun, may mga picture din naman ako dun pero hindi naman niya inupload. Ang sakit kasi feeling ko ginagamit lang ako na dapat siya lang nakakaalam na I exist. Na kailangan siya lang may alam na ginagawa niya yung mga bagay-bagay na nagpapaasa sa akin. Ang hirap sobra. Feeling ko tuloy ako na yung pinaka nakakahiyang tao sa buong mundo kasi hindi man lang niya ako maipagmalaki sa iba, hindi niya ako kayang ipaglaban, Kumbaga option lang talaga ako dahil mas pipiliin niya yung ibang magagandang babae kaysa sa akin. Ang sakit eh. Lalo na nung nasabihan pa ako na "SAYANG FRIENDSHIP." Puta naman. Friendship? Saan banda? Wala eh. Kahit anino ko malalaman ng iba na hindi lang friendship yun. Tutal friendship lang naman talaga para sayo lahat ng iyon, edi sa lahat pala ng friends mo ganun ka din? Masakit. Bakit mo ba ako tuluyang pinapaasa kung wala ka namang balak akong saluhin sa dulo. Iiwanan mo din ako at ipagpapalit sa iba. Marami na akong sinakripisyo para sayo pero hindi mo makita yun. Yun ang mahirap sa inyong mga lalaki, napaka one sided niyo. Hindi niyo nakikita yung effort naming mga babae, instead naghahanap pa kayo ng iba.
Ganon ba yun? Kapag nagsawa na, ayaw na agad? Yan ang mahirap eh. Hanggang ngayon nga lagi pa rin naiiba ang mga desisyon ko ng dahil sa kanya. Mahirap kung involve siya sa usapan. Sobrng naguguluhan ako. Dati medyo naging okay na ako kahit temporary lag. Aaminin kong andun pa rin yung onting pagkamiss at pagsisisi pero kailangan eh, ako rin kasi ang madedehado sa huli. Okay na ako eh. Pero bakit ba siya bumabalik? Babalik sa putapete na FRIENDSHIP na yan? Puta naman. Ayos ka lang? Nagmamakaawa ka para makasama ako araw-araw, namimilit para makipagholding hands na kahit bumibitaw ako kumakapit ka pa rin, at yang bullshit na isang buwan mong kinulit sa akin, yang kiss na yan. Alam mo bang para sa akin lahat yun totoo. Ewan ko lag sayo kung another experience lang yun sa mga Filipina girls. Ang sakit eh, yung bang pinagkatiwalaan mo ng lahat lahat pero hindi naman kaya magsabi sayo ng totoo. Yung bang lahat ng alam mo, mali pala, lahat pala kasinungalingan. Mahirap na talaga magtiwala.
Pero sa totoo lang, kung magiging totoo ka lang sa lahat lahat ng bagay. Mapapatawad kita kahit hindi ka na magsorry. Ang nakakainis kasi sayo you're trying to be somebody. Hindi naman mahalaga ang tingin sayo ng tao, ang mahalaga ay kung masaya ka ba o hindi. How can you love others if you cant accept your self? Tapos na ako sa kadramahang ito. Gusto ko na talaga tumigil.
Sorry kung masyado naging vulgar ang mga words ko. Dito na lang ako nakakapagexpress eh. Wala akong masabihang kaibigan, wala ako pwedeng masulatan kundi itong blogspot dahil ito na lang ang medyo tago. Sorry talaga.
Yung twitter ko. 24/7 online diary ko yun. Lahat ng thoughts ko dun ko lang nailalabas. Tapos ano? Wala na. Yung feeling na nagback scroll ka para lang burahin yung mga tweets mo na tungkol sa kanya. Grabeeeh. He doesn't really need to see those tweets. Naiinis ako kasi hindi na ako makapagtweet ng malaya. Gusto ko siyang i-block kaso hindi naman pwede. Naiinis talaga ako. Pero napapaisip ako kung bakit siya gumawa ng twitter account.
Siguro dahil sa akin. Ang feeler ko. Haha. Pero pagbigyan niyo na ako this moment. Pero yun ang unang kong naisip eh. Kasi alam naman niyang ayaw ko magpabasa ng tweets kasi alam niyang andun lahat ng thoughts ko. Ayun yung dati niya pa kinukulit sa akin ay yung tuwing nagtwetweet ako via text. Kasi alam niyang kapag may something, sa twitter ako naglalabas. Eh kagabi online siya sa Facebook, ang tagal niyang nagonline. Siguro inantay niya ako, pero para sa akin ayoko na. Ayoko na magparamdam. Kaya siguro siya gumawa ng twitter, kasi alam niyang kahit saan man ako magpunta, nagtwetweet ako. Yun ang mahirap eh. Tapos ngayon, dahan dahan ako lagi sa mga tweets ko. Kung dati nakaka-100 tweets ako per day, ngayon hindi na lalagpas ng 10 tweets. Grabehan lang. Hindi ako maka-speak out. Ayoko kasi makita niyang active ako masyado kasi alam kong kakausapin niya lang ako. Eh it wasn't part of the plan. The plan was hindi na magpaparamdam, tapos ngayon ganito? Ano ba talaga? Not to mention the fact na baka ako yung una niyang finallow, kaso private yung twitter ko kaya di nafollow agad kaya number 3 lang ako. Atsaka, paano kaya niya ako nahanap sa twitter? Eh superman ang name ko dun. Paano yun? Wala namang wifi sa dorm eh sa laptop niya naka-save yung twitter account ko at yung laptop niyang yun nasa tita na niya kasi ipapaayos.
Bakit ganun? Bakit naalala pa niya? Baka naman dati nung public pa yung twitter ko, he was always stalking me. Watcthing my every tweet from time to time to know what's on my mind. Tapos ngayon private na, eh hindi niya ako gaano na kakausap kaya siguro siya gumawa ng account to know everything about me. Goodness. Paano kaya kapag pati itong blog ko alam niya. LOL. Pakamatay na ako, or kaya kakalimutan ko na talaga siya forever. Ang nakakainis pa ay yung twitter background niya. Kailangan ba talagang si chanel yung andun? Hindi porket artista gagawing display picture. Naiinis lang ako. Sana ako na lag yung ginawa niyang background, kikiligin pa ako. Baka dahil dun, ako pa ang maghabol sa kanya. Kaso hindi eh. Waley. Pero grabeh yung twitter background nga niya yung una kong napansin pati din si jobe. Pwede namang plain lang, bakit kailangan pang maging picture, with another girl pa. Grabehan lag. Baka nga siguro if ever he'll get many followers, hindi na niya ako kakausapin kasi nakakahiya. Kasi ako low profile lang, hindi maganda, hindi nama ako worthy para sa kanila. Yun talaga yung nakakainis. Grabehan. Alam ko namang never siyang magpopost ng kahit isang picture ko sa kahit anong account niya, kahit na dun sa BBM niya. Kahit na medyo pakipot ako na kunwari ayaw ko na gawin niyang display picture yung mukha ko, gusto ko pa rin kahit na yung picture ko pa na pinakapanget na naka nganga pa okay lang, basta siya. Kaya kahit ano namang gawin ko hindi naman mangyayari yun.
Isa pa yung album niya na baha sa facebook. Grabeh nasaktan ako dun. Ako lahat kumuha ng picture na yun, may mga picture din naman ako dun pero hindi naman niya inupload. Ang sakit kasi feeling ko ginagamit lang ako na dapat siya lang nakakaalam na I exist. Na kailangan siya lang may alam na ginagawa niya yung mga bagay-bagay na nagpapaasa sa akin. Ang hirap sobra. Feeling ko tuloy ako na yung pinaka nakakahiyang tao sa buong mundo kasi hindi man lang niya ako maipagmalaki sa iba, hindi niya ako kayang ipaglaban, Kumbaga option lang talaga ako dahil mas pipiliin niya yung ibang magagandang babae kaysa sa akin. Ang sakit eh. Lalo na nung nasabihan pa ako na "SAYANG FRIENDSHIP." Puta naman. Friendship? Saan banda? Wala eh. Kahit anino ko malalaman ng iba na hindi lang friendship yun. Tutal friendship lang naman talaga para sayo lahat ng iyon, edi sa lahat pala ng friends mo ganun ka din? Masakit. Bakit mo ba ako tuluyang pinapaasa kung wala ka namang balak akong saluhin sa dulo. Iiwanan mo din ako at ipagpapalit sa iba. Marami na akong sinakripisyo para sayo pero hindi mo makita yun. Yun ang mahirap sa inyong mga lalaki, napaka one sided niyo. Hindi niyo nakikita yung effort naming mga babae, instead naghahanap pa kayo ng iba.
Ganon ba yun? Kapag nagsawa na, ayaw na agad? Yan ang mahirap eh. Hanggang ngayon nga lagi pa rin naiiba ang mga desisyon ko ng dahil sa kanya. Mahirap kung involve siya sa usapan. Sobrng naguguluhan ako. Dati medyo naging okay na ako kahit temporary lag. Aaminin kong andun pa rin yung onting pagkamiss at pagsisisi pero kailangan eh, ako rin kasi ang madedehado sa huli. Okay na ako eh. Pero bakit ba siya bumabalik? Babalik sa putapete na FRIENDSHIP na yan? Puta naman. Ayos ka lang? Nagmamakaawa ka para makasama ako araw-araw, namimilit para makipagholding hands na kahit bumibitaw ako kumakapit ka pa rin, at yang bullshit na isang buwan mong kinulit sa akin, yang kiss na yan. Alam mo bang para sa akin lahat yun totoo. Ewan ko lag sayo kung another experience lang yun sa mga Filipina girls. Ang sakit eh, yung bang pinagkatiwalaan mo ng lahat lahat pero hindi naman kaya magsabi sayo ng totoo. Yung bang lahat ng alam mo, mali pala, lahat pala kasinungalingan. Mahirap na talaga magtiwala.
Pero sa totoo lang, kung magiging totoo ka lang sa lahat lahat ng bagay. Mapapatawad kita kahit hindi ka na magsorry. Ang nakakainis kasi sayo you're trying to be somebody. Hindi naman mahalaga ang tingin sayo ng tao, ang mahalaga ay kung masaya ka ba o hindi. How can you love others if you cant accept your self? Tapos na ako sa kadramahang ito. Gusto ko na talaga tumigil.
Sorry kung masyado naging vulgar ang mga words ko. Dito na lang ako nakakapagexpress eh. Wala akong masabihang kaibigan, wala ako pwedeng masulatan kundi itong blogspot dahil ito na lang ang medyo tago. Sorry talaga.
Subscribe to:
Comments (Atom)